Όταν ο Τσε Γκεβάρα υπερασπιζόταν τους Ελληνοκύπριους το 1963-64

‘Πολίτης’
«Ο Τσε Γκεβάρα και οι σημερινοί σύντροφοι τής Κύπρου»
21 Μαΐου 2010, σελ. 12
Χριστόδουλος Τζιονής

Αβίαστα, σήμερα που οι σύντροφοι ασκούν, επιτέλους, εξουσία ύστερα από αναμονή χρόνων πολλών, και που, καθημερινώς, κόβουν και ράβουν τόσο με τις πράξεις όσο και με τα λόγια τους, ξεπηδούν απ’ το μυαλό οι παρακάτω στίχοι τού ποιητή Γιώργου Σεφέρη από το ποίημά του “Το φως”: …καθώς περνούν τα χρόνια και κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές, βλέπεις τον ήλιο μ’ άλλα μάτια, ξέρεις πως εκείνοι που έμειναν σε γελούσαν…

Με αφορμή τους στίχους τού Σεφέρη, λέμε απερίφραστα ότι, τώρα, που η εξουσία δόθηκε στο ΑΚΕΛ, οι σύντροφοι μάς απογοήτευσαν πλήρως και διέψευσαν τις ελπίδες όλων. Με πλήρες αίσθημα ευθύνης επιμένουμε πως η σημερινή διακυβέρνηση τού τόπου σε τίποτα δεν διαφέρει από τις προηγούμενες, και ότι το μοναδικό ενδιαφέρον των συντρόφων είναι να βολέψουν εαυτούς και τους δικούς τους. Το όνειρο για τη δημιουργία μιας καλύτερης κοινωνίας βασισμένης στη δικαιοσύνη, στην αξιοκρατία και στην αξιοπρέπεια έσβησε.

Όσον αφορά στο μεγάλο εθνικό μας θέμα, οι σύντροφοι φάνηκαν πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Παρόλα τα παθήματα τού παρελθόντος, αυτοί συνεχίζουν να ακολουθούν την τακτική τού αγαθού και όχι τού καλού παιδιού, και τρέφουν ψευδαισθήσεις πως, έτσι, θα κερδίσουν την εύνοια τού κατακτητή, όπως και των ξένων δυνάμεων, και, τελικώς, θα οδηγηθούμε σε ικανοποιητική λύση τού Κυπριακού. Έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι για όσα συνέβησαν στη διάρκεια τής τουρκοκυπριακής ανταρσίας (1963-1964), την κύρια ευθύνη φέρουν οι Ελληνοκύπριοι. Με τη στάση τους αυτήν, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να δίνουν άλλοθι στην Τουρκία, να αυτομαστιγώνονται και να συμπεριφέρονται ως ψευδοεκσυγχρονιστές, και αυτό για να δικαιολογούν την πολιτική των συνεχών υποχωρήσεων, την οποία ακολουθούν από την πρώτη μέρα τής ανόδου τους στην εξουσία.

Όμως, οι πιο πάνω θέσεις τους έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις δηλώσεις τού Εζεκία Παπαϊωάννου, γενικού γραμματέα τού ΑΚΕΛ κατά τη διάρκεια εκείνης τής περιόδου, ο οποίος δήλωνε σταράτα πως την αποκλειστική ευθύνη για όσα διαδραματίζονταν στον τόπο μας έφερε η άρνηση των ισχυρών τής γης να αναγνωρίσουν και στην περίπτωση τής Κύπρου το ιερό δικαίωμα τής αυτοδιάθεσης.

Θα πρέπει, ακόμη, να πούμε πως τις θέσεις των σημερινών συντρόφων για τα γεγονότα τής περιόδου 1963-64 αντέκρουσε και ο Τσε Γκεβάρα, ο ήρωας τον οποίο καμώνονται πως θαυμάζουν και τιμούν. Σε απόσπασμα ομιλίας του ενώπιον τής Γενικής Συνέλευσης τού Ο.Η.Ε., την 11η Δεκεμβρίου 1964, και υπό την ιδιότητα τού υπουργού Βιομηχανίας τής κυβέρνησης Φιντέλ Κάστρο τής Κούβας διακήρυξε, ανάμεσα σε άλλα, και τα εξής:

…Σήμερα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αυτοί οι λαοί είναι ανεξάρτητα κράτη κάνοντας χρήση τού νόμιμου δικαιώματος τής αυτοδιάθεσης. Έχει σημάνει η ύστατη ώρα τής αποικιοκρατίας και εκατομμύρια κάτοικοι τής Αφρικής, τής Ασίας και τής Λατινικής Αμερικής ξεσηκώνονται για μια νέα ζωή και διεκδικούν το αναφαίρετο δικαίωμα τής ανεξάρτητης ανάπτυξης των εθνών τους…

Στην ίδια ομιλία αναφέρθηκε ειδικά στην Κύπρο και, συγκεκριμένα, στην κατάσταση που δημιουργήθηκε στη διάρκεια των ετών 1963-64:

…Η ειρηνική συμβίωση έχει δοκιμαστεί άγρια και στην Κύπρο, εξαιτίας των πιέσεων που δέχεται από την τουρκική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ, υποχρεώνοντας τον λαό και την κυβέρνηση τής Κύπρου να κρατήσουν μια ηρωική και σταθερή στάση υπερασπιζόμενοι την κυριαρχία τους…

Και όμως, οι σημερινοί σύντροφοι δεν λαμβάνουν πια υπόψη τους ούτε τον Εζεκία Παπαϊωάννου ούτε και αυτόν τον Τσε Γκεβάρα. Τώρα, έχουν φίλους και συνεργάτες τους πρέσβεις των Αγγλοαμερικανών στην Κύπρο, αλλά και ανθρώπους όπως τον τέως πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν τής Βρετανίας, που έγραψε ειδικά άρθρα στη συντροφική “Χαραυγή”. Σήμερα, για τους ιμπεριαλιστές, φίλοι τους είναι οι σύντροφοι τής Κύπρου, ενώ εχθροί τους τα αστικά κόμματα.

Το μόνο, τελικά, που απομένει είναι να πούμε: ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΑΝΤΑΡΣΙΑ
Ξενής Ξενοφώντος, www.xenisxenofontos.blogspot.com

Διάβασα, με λύπη ομολογουμένως, τις πρόσφατες αναφορές της κυβέρνησης Χριστόφια για την Τουρκανταρσία και συγκεκριμένα τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πέρασε «μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας βιώνουμε μέχρι σήμερα.» Είναι η συνεχής θέση που εκφράζεται από τη σημερινή κυβέρνηση ότι « όλοι φταίμεν σιόρ» και συνεπώς πρέπει να διδαχτούμε τη δική της ( και σε μεγάλο βαθμό των Αγγλοαμερικάνων και του Τουρκικού ΥΠΕΞ) εκδοχή της κυπριακής ιστορίας κι έπειτα με τις συνειδήσεις μας γεμάτες ενοχές να «πληρώσουμε τα λάθη μας» ( αποδεχόμενοι μία άδικη λύση του Κυπριακού).
Πολλά έχουν γραφτεί και ορθά, για το ότι αποενοχοποιείται, με αυτή την ιστορικά ανακριβή κυβερνητική θέση για τις «δικοινοτικές συγκρούσεις που προκάλεσαν οι ε/κ και τ/κ οργανώσεις», η ίδια η επεκτατική πολιτική του τουρκικού κράτους. Πολλές αναφορές έχουν επίσης γίνει στη θέση που εξέφραζε κατά την Τουρκανταρσία το ίδιο εκφραστικό το όργανο του ΑΚΕΛ, το οποίο την καταδίκαζε απερίφραστα.
Θέλω να εμπλουτίσω τη συζήτηση με μία αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα ( της Τουρκανταρσίας), επιλεγμένη από μία ομιλία/ δήλωση που έγινε στα Ηνωμένα Έθνη στις 11/12/1964. Αυτή η αναφορά είχε ως εξής:
« Η ειρηνική συνύπαρξη δοκιμάζεται σήμερα βάναυσα στην Κύπρο, λόγω των πιέσεων της Τουρκικής κυβέρνησης και του ΝΑΤΟ, έχοντας εξαναγκάσει τον κυπριακό λαό και την κυπριακή κυβέρνηση να τηρήσουν μία ηρωϊκή και σταθερή στάση σε προάσπιση της κυριαρχίας τους».
Αυτή η δήλωση έγινε από κάποιον άνθρωπο που πίστεψε ότι Αριστερά σημαίνει αγώνας και όχι «ευελιξια», που πίστεψε ότι οι λαοί πρέπει να αγωνίζονται και όχι να υποτάσσονται, που υπερασπίστηκε με το αίμα του το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν και να αναπνέουν ελεύθερα στη γη τους και στη χώρα τους. Από έναν άνθρωπο, του οποίου οι ιδέες λοιδορούνται καθημερινά στην πράξη, από την υποχωρητική πολιτική του Δ. Χριστόφια. Ενός ανθρώπου που δυστυχώς η φυσιογνωμία του έγινε σύμβολο (στην Κύπρο) όχι σε απελευθερωτικούς ή αντικατοχικούς, αλλά σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ενός ανθρώπου, που έγινε μπλουζάκι, αλλά όχι συνείδηση.
Το όνομα αυτού ( κι εμείς μπορούμε να το πούμε περήφανα και με καθαρή συνείδηση, γιατί δεν τον καπηλευόμαστε, αλλά υπερασπιζόμαστε αταλάντευτα και με συνέπεια τις αντικατοχικές αρχές του): Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα.

Ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.efylakas.com/archives/6518