Το 1996, ο τότε αρχηγός του αμερικανικού στόλου ναύαρχος Τζέρεμι Μπόρντα, λαμβάνει γνώση ότι το μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικό «Newsweek», δημοσίευσε ένα άρθρο για εκείνον, σύμφωνα με το οποίο, φορούσε δύο παράσημα, δύο παράσημα ανδρείας για συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Βιετνάμ, τα οποία κατά την άποψη του περιοδικού, δεν είχε δικαίωμα να τα φοράει, γιατί δεν συμμετείχε στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με αυτά που μπορεί να πιστεύουμε και που ισχύουν ίσως για τους Αμερικανούς, ορισμένα πράγματα η κοινωνία τους, όσα προβλήματα και αν έχει και πέρα από τις ιδεολογικές ή άλλες αντιθέσεις μας, τα βλέπει σοβαρά, και δεν τα ευτελίζει, όπως δυστυχώς κάνει η ελληνική κοινωνία. Τα παράσημα του ναυάρχου, ήταν ζήτημα ηθικής τάξεως. Το ζήτημα τελικά πήρε διαστάσεις μεγάλες. Ο ναύαρχος Μπόρντα, σε μία κίνηση αντεπιθέσεως, ζήτησε να δώσει συνέντευξη στο περιοδικό. Το κακό όμως είχε γίνει. Ο ναύαρχος, ο οποίος έβλεπε μέρα με την ημέρα να τον γελοιοποιούν από γερουσιαστές και μέλη του Κογκρέσου, μέχρι παρουσιαστές σε πρωϊνάδικα, αυτοπυροβολήθηκε με το περίστροφό του στο στήθος, αφήνοντας δύο σημειώματα, με τα οποία εξηγούσε την θέση του, δηλαδή το που ακριβώς πολέμησε και ότι σωστά έφερε στην στολή του τα δύο παράσημα.
Στην Ελλάδα του 2010, ο ναύτης Ζαγορίτης, γιός πρώην βουλευτή της ΝΔ, για να δείξει την μαγκιά και τα χρήματά του, αφού την «κοπάνησε» εν ώρα υπηρεσίας από τη βυσματική του θέση στο Πολεμικό Μουσείο, εκεί δηλαδή που εκτίθεται η πολεμική μας ιστορία, ιστορία αγώνων και θυσιών, πήγε στα μπουζούκια με την γνωστή Τζούλια Αλεξανδράτου, ξόδεψε χιλιάδες ευρώ σε λουλούδια και μετά την πήρε, μαζί με το μάνατζέρ της και την έβαλε μέσα στους θαλάμους που στρατωνίζονται οι οπλίτες που ανήκουν στην δύναμη του Μουσείου. Μέσα δηλαδή σε στρατιωτική μονάδα. Εκεί τι έγινε, καταγράφηκε σε φωτογραφίες και σε σχετικά βίντεο. Στο σημείο όμως που έχει φτάσει η παρακμή και η διάλυση του μορφώματος αυτού, που ακούει στο όνομα Ελλάς, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία το τι τελικά έγινε. Δύο βαθμοί του Ναυτικού, δύο διαφορετικές ιστορίες, δύο αντιλήψεις ζωής. Από την μια ο γιός πολιτικού, της δήθεν «δεξιάς», που προφανώς ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει στο παιδί του την έννοια αξιών και ιδεών. Προφανώς ούτε ο ίδιος τις ξέρει, ακόμα δε περισσότερο, ούτε τις πιστεύει. Άρα τι να περιμένουμε και από τον φλώρο ναύτη γιό του; Να καταλάβει τι σημαίνει η αξία της στολής ή το νόημα της στρατιωτικής θητείας, ή να καταλάβει τι σημαίνουν όλα αυτά τα εκθέματα του Μουσείου, τα ποτισμένα με αίμα και αγώνα, που υποτίθεται ότι τον έβαλαν-έστω και βυσματικά- να τα φυλάει και αυτός τα ξεφτίλισε όσο δεν τα ξεφτίλισε ούτε και η 17Ν όταν είχε κλέψει τους εκτοξευτές; Τι να καταλάβει ο ναύτης Ζαγορίτης και οι ξεφτιλισμένοι σαν και αυτόν; Και δεν εννοούμε μόνο τα βύσματα που υπηρετούν εκεί, αλλά και όσους ανώτερους στρατιωτικούς συντηρούσαν και συντηρούν αυτές τις αντιλήψεις. Της παρακμής, της ισοπέδωσης, του ευτελισμού των πάντων. Από την άλλη ο ναύαρχος που δεν άντεξε να τον ξεφτιλίζουν και να παίζουν με αυτό το οποίο ήταν, είναι και θα είναι πρώτιστη αξία για αυτούς που έχουν πρότυπα και ιδανικά: την Τιμή του, την Τιμή της Στολής του. Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν τα παράσημα ο λόγος που ασχολήθηκαν με τον ναύαρχο, αλλά διάφορα σκάνδαλα σε σχέση με το αμερικανικό ναυτικό.
Ούτε αυτό έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος, από ότι απεδείχθη εκ των υστέρων, και είχε πολεμήσει και σωστά έφερε τα δύο εκείνα παράσημα, δεν άντεξε, δεν έκατσε να ασχοληθεί με όλη αυτή την παρωδία. Τους υπερέβη όλους, με μία μοναδική, ηρωική υπέρβαση, τους ξεπέρασε όλους, με το να θέσει τέρμα στην ζωή του, σε μία ζωή που πολιτικοί και δημοσιογράφοι προσπάθησαν να την ξεφτιλίσουν. Ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, ανάμεσα στον κόσμο του γελοίου ναύτη, του γιού του άχρωμου πολιτικού με την καραμπογιά στο μαλλί και τον κόσμο του ναυάρχου, με τον οποίο ιδεολογικά μπορεί να είμαι αντίθετος σε κάποια από αυτά που πίστευε, προσωπικά επιλέγω τον κόσμο του ναυάρχου Τζέρεμι Μπόρντα, άσχετα αν κάποιοι πουν ότι δεν έπρεπε να θέσει τέρμα στην ζωή του. Η στάση του ήταν στάση πολεμιστή, ήταν στάση περιφρόνησης σε ψεύτικες αστικές αξίες, ήταν στάση που εξέφρασε μία ηρωική αντίληψη ζωής, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Ο μεγάλος Καρυωτάκης έγραφε στο περίφημο ποίημα του «Πρέβεζα» πως «αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους αυτούς ένας πέθαινε από αηδία σιωπηλοί, θλιμμένοι με σεμνούς τρόπους θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.» Δυστυχώς κανείς από όσους είναι υπεύθυνοι για το όλο μίζερο και ξεφτιλισμένο σκηνικό που ζούμε, δεν έχει την δύναμη να το κάνει..
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου