Το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας New York Times δεν έκρυβε την ανησυχία του Πενταγώνου: τουλάχιστον επτά γιγαντιαία ρωσικά μεταγωγικά αεροσκάφη Condor μετέφεραν τεθωρακισμένα οχήματα, όπλα και τμήματα προκατασκευασμένων στρατώνων στη Συρία.
Τι κι αν η Ουάσιγκτον είχε επιβάλει στη Βουλγαρία να κλείσει τον εναέριο χώρο της στα ρωσικά αεροπλάνα;
Η Μόσχα κατάφερε να εξασφαλίσει άδειες διέλευσης όχι μόνο από το Ιράν, επίσης σύμμαχο του καθεστώτος Ασαντ, αλλά και από το Ιράκ, θεωρητικό σύμμαχο των Αμερικανών, αλλά ολοένα και περισσότερο κάτω από την επιρροή της Τεχεράνης.
Συγκλίνουσες πληροφορίες σοβαρών αμερικανικών, ευρωπαϊκών και ισραηλινών εφημερίδων, με πρόσβαση σε πηγές των μυστικών υπηρεσιών, έκαναν λόγο για απότομη μεγέθυνση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία.
Πέραν της ναυτικής βάσης στην Ταρτούς –της μοναδικής ρωσικής βάσης στη Μεσόγειο– επίκεντρο αυτής της πυρετώδους δραστηριότητας φαίνεται να είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο στη Λαττάκεια, τόπο καταγωγής και βασικό οχυρό της οικογένειας Ασαντ.
Σύμφωνα με τα σχετικά ρεπορτάζ της ισπανικής Εl Pais και της ισραηλινής Haaretz, ο χώρος φρουρείται από 200 Ρώσους πεζοναύτες και διαθέτει έξι πυροβόλα Howitzer.
Οι προκατασκευασμένοι στρατώνες που συναρμολογούνται εκεί προβλέπεται να φιλοξενήσουν στο εγγύς μέλλον περί τους 1.500 Ρώσους στρατιώτες, καθώς το μικρό αεροδρόμιο θα εξελιχθεί σε κανονική αεροπορική βάση.
Οι έντονες αντιδράσεις των Αμερικανών για την ενίσχυση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας δεν έπεισαν πολλούς.
Η συντηρητική γαλλική εφημερίδα Le Figaro παρατηρούσε ότι οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης και αραβικά σουνιτικά κράτη του Κόλπου παρεμβαίνουν από καιρό στη Συρία, εξοπλίζοντας και εκπαιδεύοντας ομάδες της αντιπολίτευσης, αρκετές από τις οποίες κατέληξαν να τροφοδοτούν τους τζιχαντιστές.
Ισπανία, Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες τάσσονται υπέρ του συντονισμού με τη Ρωσία απέναντι στον κοινό εχθρό, το «Ισλαμικό Κράτος», και εναντίον της δαιμονοποίησης του Πούτιν.
Ισχυροί κύκλοι στο Λονδίνο και στο Παρίσι υιοθετούν αυτή τη γραμμή, που φαίνεται να κερδίζει έδαφος και στο εσωτερικό των δύο κυβερνήσεων.
Το τεράστιο προσφυγικό κύμα που πλήττει την Ευρώπη, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του συριακού εμφύλιου, ενισχύει τις τάσεις προσέγγισης με τη Μόσχα.
Το ερώτημα που βασανίζει τις μυστικές υπηρεσίες και τις κυβερνήσεις των μεγάλων δυτικών δυνάμεων είναι σε τι ακριβώς αποσκοπούν οι τολμηρές κινήσεις Πούτιν πάνω στη συριακή σκακιέρα.
Ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ανοιχτά, την περασμένη Τρίτη, ότι θα συνεχίσει να ενισχύει στρατιωτικά τον Ασαντ στον αγώνα του εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους» ― χωρίς, πάντως, να αναφερθεί στις πληροφορίες περί αποστολής Ρώσων στρατιωτών στη Συρία.
Πολλοί αναλυτές αμφιβάλλουν, ωστόσο, κατά πόσον οι όποιες ρωσικές δυνάμεις στη Συρία πρόκειται, σε οποιαδήποτε φάση των εξελίξεων, να εμπλακούν σε επιχειρήσεις εναντίον των τζιχαντιστών.
Εκεί που συμπίπτουν οι περισσότεροι είναι ότι η Ρωσία, σε συνεργασία με το Ιράν (εκατοντάδες Ιρανοί «Φρουροί της Επανάστασης» λέγεται ότι έχουν εγκατασταθεί κοντά στα συριακά σύνορα με τον Λίβανο), κερδίζει χρόνο για λογαριασμό ενός αποδυναμωμένου Ασαντ.
Το καθεστώς του Σύρου προέδρου έχει φτάσει να ελέγχει μόλις το 20% του συριακού εδάφους, στη Δυτική Συρία (αν και το ποσοστό του πληθυσμού που του αντιστοιχεί είναι πολύ μεγαλύτερο, άνω του 50%).
Το υπόλοιπο μοιράζεται ανάμεσα στο «Ισλαμικό Κράτος», αντίπαλες ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης και τους Κούρδους αντάρτες, οι οποίοι εκπαιδεύονται κανονικά πλέον από τους Δυτικούς και ελέγχουν το βορειοανατολικό κομμάτι της χώρας.
Σε αυτό το φόντο, η Ρωσία φαίνεται να θωρακίζει τα στρατηγικά οχυρά του Ασαντ και να καταλαμβάνει η ίδια πιο προωθημένες θέσεις πάνω στη σκακιέρα, ενόψει του «τέλους της παρτίδας» που φαίνεται να πλησιάζει: της διαπραγμάτευσης, δηλαδή, που θα γίνει τόσο μέσα στη Συρία όσο και σε διεθνές επίπεδο, για την πολιτική επίλυση της συριακής κρίσης, η οποία έχει στοιχίσει ήδη τη ζωή 250.000 ανθρώπων και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων άλλων.
Τα πιο προχωρημένα σενάρια θεωρούν ότι η «τελική λύση» δεν θα αποφύγει τον ντε φάκτο διαμελισμό της Συρίας.
Σε αυτή την προοπτική, οι δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω από το καθεστώς Ασαντ πιθανολογείται ότι θα αναδιπλωθούν σε μια «μικρή Συρία» ή «Αλαουιτιστάν» ― όρος που αναφέρεται στη θρησκευτική μειονότητα των Αλαουιτών, που βρίσκονται κοντά στους σιίτες και αποτελούν την πιο συνεκτική κοινωνική βάση του καθεστώτος.
Μια παρόμοια «μικρή Συρία» θα περιελάμβανε τη Δαμασκό, τις μεσογειακές ακτές της χώρας και τους ορεινούς όγκους στα σύνορα με τον Λίβανο, εξασφαλίζοντας εδαφική συνέχεια και συνέχιση της στρατιωτικής συνεργασίας με τη φιλοϊρανική σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ, που αποτελεί κράτος εν κράτει στον Λίβανο.
Οσο για τη Μόσχα, τα οφέλη θα ήταν προφανή: διατήρηση της ναυτικής βάσης της Ταρτούς, απόκτηση αεροπορικής βάσης στη Λαττάκεια και ανάδειξη της Ρωσίας σε προστάτιδα δύναμη χριστιανών και Αλαουιτών.
Εν ολίγοις, κατοχύρωση της Ρωσίας στον ρόλο του ισχυρού, ενεργητικού παράγοντα που όλοι θα οφείλουν στο εξής να υπολογίζουν πολύ σοβαρά, σε οποιαδήποτε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή.
kathimerini.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου