γράφει ο Δ. ΖαφειρόπουλοςΑν ο γράφων τοποθετούσε το ένα δίπλα στο άλλο, τα φυλλάδια με το σύνθημα "τα όχι θέλουν Μεταξάδες", τα οποία έχει πετάξει και μοιράσει στην ζωή του, θα έφταναν από την Αθήνα μέχρι τις Βρυξέλλες.
Το κέντρο όπου οι αποφάσεις των διάφορων τοκογλύφων φιλτράρονται, ραφινάρονται και σερβίρονται στους Έλληνες και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης.
Ξεφύγαμε όμως.
Λέγαμε για τον Μεταξά, τα όχι του και ένα σύνθημα που έχουν χρησιμοποιήσει γενιές Ελλήνων εθνικιστών πάσης αποχρώσεως και τάσεως.
Συνηθίσαμε να ταυτίζουμε τον Ιωάννη Μεταξά με το περίφημο "Όχι" που είπε στους Ιταλούς το 1940 και οι αναλογίες που γίνονται με αυτό στο σήμερα, αφορούν την ενδοτική στάση των τωρινών κυβερνώντων στα εθνικά θέματα.
Τα οποία φυσικά και συνδέονται με την οικονομική κρίση και ετοιμάζονται λύσεις και γι' αυτά, fast track, δηλαδή γρήγορου και ολικού ξεπουλήματος.
Όμως στην εποχή μας, η στάση του Μεταξά απέναντι στις όποιες επιβουλές, περισσότερη κατάθλιψη θα έφερνε αν την συγκρίναμε με την στάση των κυβερνώντων απέναντι στην κρίση, στις εντολές της Τρόικας και στις θελήσεις των διαφόρων τραπεζιτών – τοκογλύφων.
Ούτε επαναδιαπραγμάτευση, ούτε κουβέντα, ούτε τίποτα.
Αντίθετα, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας με φορτικούς μάλιστα όρους, μειώσεις και άλλο στις συντάξεις, νέοι φόροι, νέα μέτρα αρκετών δις τα οποία οφείλουμε να επαναλάβουμε δεν θα διοχετευθούν στην ανάπτυξη της οικονομίας αλλά στην αποπληρωμή των δανειστών μας.
Παράλληλα, ο τραπεζικός τομέας, κύριος υπεύθυνος της κρίσεως, όχι μόνο επαναχρηματοδοτείται αλλά και ενισχύεται με τις διάφορες κατευθυνόμενες συγχωνεύσεις τραπεζών.
Ευτυχώς τουλάχιστον που συγκυβερνούν και οι τρεις παρατάξεις του πολιτικού φάσματος, δεξιά, σοσιαλδημοκρατία και αριστερά, ώστε να μην αφήνουν αυταπάτες στον λαό.
Ήταν και αυτό εξάλλου μία εντολή των δανειστών μας, όπως επιλογή είναι και ο Τσίπρας των υπερατλαντικών κεφαλαίων και του Σόρος για να κυβερνήσει αμέσως μετά από αυτούς.
Και ενώ η κρίση καλπάζει σε όλη την Ευρώπη και οι συνέπειές της αυξάνονται στην καθημερινότητα όλων μας, κανείς, ούτε στο μνημονιακό, ούτε στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, πέρα από κορώνες και αλληλοαφορισμούς δεν έχει ούτε να προτείνει λύσεις αλλά κυρίως δεν αγγίζει την ουσία αυτής της κατάστασης.
Μία ουσία που βρίσκεται στην ίδια την φύση του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος που δεν βασίζεται στην παραγωγή και στην εργασία αλλά και στην ανακύκλωση του πλούτου μεταξύ συγκεκριμένων υπερεθνικών και υπερκρατικών μηχανισμών, funds τα λένε τώρα.
Και ο Μεταξάς ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ελλάδας εν μέσω οικονομικής και κοινωνικής κρίσης Λίγα χρόνια μετά το κράχ, που και αυτό προήλθε από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες ιουδαϊκές λογικές με αυτές που προκάλεσαν την σημερινή κρίση.
Εν μέσω αιματηρών απεργιών, ανεργίας και προβληματικής οικονομίας.
Ο Μεταξάς λοιπόν δεν έπαιξε με τις δημοκρατικές διαδικασίες, απλά τις ανέστειλε, το ίδιο και τις απεργίες.
Δεν πήρε το μέρος των κεφαλαιούχων αλλά δημιούργησε τις κοινωνικές συνθήκες για ομαλή λειτουργία της παραγωγής. Με το ΙΚΑ, την ΓΣΕΕ, τις συλλογικές συμβάσεις και τις συνθήκες σταθερότητας.
Κυρίως, δημιούργησε παραγωγή, προέτρεψε για μεγαλύτερη αγροτική ανάπτυξη, έφτιαξε εργοστάσια, έπαιξε με την αυτάρκεια που ήταν η μόδα της εποχής του και κυρίως δεν σεβάστηκε καμία συμφωνία και μανία συμμαχία ενάντια στο εθνικό συμφέρον.
Ακόμα και τους "εμπόρους των Εθνών" Βρεταννούς έπεισε ότι δεν συνέφερε να αγοράσει όπα για τα πλοία του, από αυτούς, αλλά τα πήρε με ανταλλαγή αγροτικών προϊόντων από τους Γερμανούς.
Δεν ήθελε να είναι το καλό παιδί του διεθνούς συστήματος αλλά ο καλός πατέρας των Ελλήνων.
Γι' αυτό και του το χρωστούσαν αργότερα και του το πλήρωσαν με τον θάνατό του υπό περίεργες τουλάχιστον συνθήκες.
Κάθε εποχή φυσικά έχει τις ιδιαιτερότητές της, τις διαφορές της και δεν επιδέχεται επανάληψης.
Το ίδιο και ένα καθεστώς, μια ιδεολογία δεν είναι για να παραμένει σε ένα στεγανό πλαίσιο και να μεταφέρεται αυτούσια από εποχή σε εποχή.
Αυτό που αφήνει ο Μεταξάς και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου στο σήμερα είναι μια παρακαταθήκη αξιών.
Αυτή της τοποθέτησης του εθνικού συμφέροντος πάνω από οποιαδήποτε διεθνή συμφωνία υποδούλωσης, αυτή της διάθεσης για πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη και όχι λαϊκίστικα πυροτεχνήματα και φυσικά αυτή που λέει ότι κανένας νόμος και κανένα σύνταγμα δεν είναι υπεράνω της πατρίδας.
Αυτές οι αξίες, αυτές οι αρχές, αυτές οι ιδέες μπορούν και σήμερα να βοηθήσουν την χώρα για έξοδο από την κρίση, μαζί φυσικά με την διάθεσή μας να τις εφαρμόσουμε.
elkosmos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου