Αυτή τη στιγμή έχουμε 2,5 εκατ. πολίτες off line

Του Γιώργου Καισάριου


Μου προκαλεί πραγματικά εντύπωση το γεγονός ότι σε αυτή τη χώρα (αλλά και σε αυτή την ήπειρο) εξακολουθούμε και έχουμε το κεφάλι μας στην άμμο αρνούμενοι να θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα.

Η πρώτη πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή έχουμε 2,5 εκατ. πολίτες off line. Με λίγα λόγια, 2,5 εκατ. πολίτες που χρωστούν λεφτά είτε στην εφορία, είτε στον ΟΑΕΕ, είτε σε κάποια τράπεζα είτε κάπου αλλού και φοβούνται να βγουν και έξω από το σπίτι, διότι υπάρχει περίπτωση κάποιος να τους ζητήσει λεφτά ή απλά να τους συλλάβουν τα όργανα του κράτους.

Έχω ξαναπεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση η οικονομία να πάρει μπρος με τόσους πολλούς πολίτες εκτός συστήματος.

Από την άλλη, έχουμε την ΤτΕ που έφτιαξε έναν κώδικα δεοντολογίας, που υποτίθεται έχει σκοπό να δώσει λύση στο πρόβλημα των κόκκινων δανείων. Το πρόβλημα είναι ότι αν διαβάσει κανείς αυτό τον κώδικα, μόνο λύσεις δεν προσφέρει και συνεχίζεται το ίδιο τροπάρι. Το ότι δηλαδή, αφού χρωστάς (και ας είναι αμφισβητούμενα), θα πρέπει να πληρώσεις, χωρίς να ρωταει κάνει αν έχεις (ή αν έχεις την δυνατότητα να βρεις στο μέλλον αφού είσαι off line).

Με βάση τον Κώδικα Δεοντολογίας λοιπόν, προτείνονται οι εξής λύσεις:

Α) Στην περίπτωση που οι ρυθμίσεις θα έχουν διάρκεια έως 5 χρόνια, κατά τα οποία ο δανειολήπτης μπορεί να πληρώνει μόνο τους τόκους και στη συνεχεία θα ξεκινά να πληρώνει και το κεφάλαιο με την ανάλογη επιβάρυνση ως προς το χρόνο αποπληρωμής.

Β) Οι τράπεζες θα μπορούν να προτείνουν μείωση επιτοκίου ή του συμβατικού περιθωρίου, αλλαγή του επιτοκίου (σταθερό ή κυμαινόμενο), περαιτέρω εξασφάλιση της τράπεζας με νέες υποθήκες κ.α.

Γ) Στις πιο μακροπρόθεσμες λύσεις, οι τράπεζες θα έχουν την δυνατότητα να πάρουν στην ιδιοκτησία τους το ακίνητο του δανειολήπτη σε αντάλλαγμα με μια ευρύτερη ρύθμιση για το απλήρωτο δάνειο, να προτείνουν την εκμίσθωση του ακινήτου στον δανειολήπτη παρέχοντας του τη δυνατότητα να συνεχίσει να μένει σε αυτό ή να το εκμεταλλεύεται, να μεταβιβάσουν το δάνειο σε άλλη τράπεζες, να το εκπλειστηριάσουν ή πλέον να κινήσουν δικαστικές ενέργειες εναντίον του.

Κατ΄ αρχάς, δεν μπορώ να καταλάβω τι χρειάζεται ο όποιος κώδικας δεοντολογίας, αφού οι τράπεζες μπορούν να προβούν στα παραπάνω από μόνες τους έτσι και αλλιώς.

Δεύτερον, αυτό που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από ορισμένους σε αυτή τη χώρα, είναι ότι πολλά από αυτά τα δάνεια δεν θα πληρωθούν ποτέ. Λείπει δηλαδή το στοιχείο του τι κάνουμε όταν ο εν λόγω δανειολήπτης αδυνατεί να πληρώσει έστω τους τόκους.

Και δεν μιλάω δια μέσω της δικαστικής οδού, όπου κάποιος μπορεί να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρους των χρεών του έπειτα από πολλά χρόνια, αλλά σήμερα. Διότι αν είναι  τα 2,5 εκατ. των πολιτών βρουν ανακούφιση και την δυνατότητα για μια δεύτερη ευκαιρία έπειτα από 15 χρόνια, ζήτω που καήκαμε.

Η ελληνική πολιτεία (διότι η ΤτΕ δεν έχει καμία σχέση) θα έπρεπε άμεσα να νομοθετήσει με βάση το άρθρο που είχα γράψει προ καιρό, με τίτλο: Η διαχρονική σεισάχθεια (όσοι δεν το έχετε διαβάσει νομίζω θα το βρείτε ενδιαφέρον).

Θα κλείσω με μια παράγραφο από αυτό το άρθρο:

Στο ερώτημα αν ορισμένοι θα κοιτάξουν να εκμεταλλευτούν το σύστημα αυτό, η απάντηση είναι ότι πάντα υπάρχουν αυτοί που θα πράξουν άπατες, αλλά το ποσοστό άπατης, ή της συνειδητοποιημένης μη πληρωμής, είναι εντός των ορίων αντοχής του συστήματος και σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να σχεδιάσουμε το σύστημα με σκοπό να αποφύγουμε την απάτη, αλλά στο πως μπορεί η κοινωνία να λειτουργήσει σωστά.

capital.gr