Μια παράκτια χώρα όπως η δική μας, ενώ έχει τη δυνατότητα, δεν ασκεί το δικαίωμα του ορισμού των ζωνών προκαλώντας ερωτήματα.
Από το ακριτικό Καστελόριζο στις 23 Απριλίου ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, ανακοίνωσε την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας οπό την ευρωζώνη και το ΔΝΤ.
Πολλοί τότε αναρωτήθηκαν γιατί ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ένταξη της χώρας μας στον μηχανισμό του ΔΝΤ, επιλέγοντας το πιο μακρινό σημείο της Ελλάδος που είναι το Καστελόριζο.
Η σημειολογία ήταν εμφανέστατη και το μήνυμα ξεκάθαρο προς κάθε πλευρά: η εθνική κυριαρχία, παρά τα οικονομικά προβλήματα, δεν αμφισβητείται.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αναζωπυρωθεί μια νέα συζήτηση περί θέσπισης από την ελληνική πλευρά Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης αλλά και γιατί η χώρα μας δεν έχει προχωρήσει στον καθορισμό της
Δεν είναι τυχαίο, ταυτιζόμενο και με την ανακοίνωση του Γιώργου Παπανδρέου από το ακριτικό νησί, το γεγονός ότι η Τουρκία θέλει και επιχειρεί να αποκόψει το Καστελόριζο από το σύμπλεγμα των ελληνικών νησιών.
Πίσω από αυτή την κίνηση, υπάρχει μια στρατηγική, η οποία θέλει τη γειτονική χώρα να θέτει ζήτημα συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο.
Επίσης, είναι αυτονόητο ότι, αν η ελληνική πλευρά προχωρήσει στον καθορισμό της ΑΟΖ, η Τουρκία θα βρεθεί περιορισμένη και θα χάσει κάθε στρατιωτικό έλεγχο στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κύπρου.
Γιατί, όμως, έχει ξεκινήσει τώρα αυτή η συζήτηση για τον καθορισμό της ΑΟΖ;
Η ύπαρξη και η εξεύρεση κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου είναι λογικό ότι θα ανατρέψουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή.
Η ΑΟΖ ως έννοια υιοθετήθηκε από τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της θάλασσας και οι κανονισμοί που τη διέπουν περιλαμβάνονται στη νέα σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας. του 1982.
Πρόκειται, ουσιαστικά, για εξέλιξη των ρυθμίσεων που μέχρι τότε περιλαμβάνονταν στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας, προκειμένου να συμπεριληφθούν και νέες οικονομικές και άλλες δραστηριότητες, τις οποίες μπορούν να ενεργήσουν παράκτια κράτη.
Συγκεκριμένα, η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της θάλασσας αναφέρει ρητά στο άρθρο 121, παράγραφος 2, ότι όλα τα νησιά και οι νησίδες, με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να έχουν δική τους οικονομική ζώνη, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.
Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει στη σύμβαση για το Δίκαιο των θαλασσών και έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη θάλασσα, με βάση τη μέση απόσταση από τις ακτές της Ρωσίας και της Ουκρανίας.
Δεν έχει κάνει όμως το ίδιο και στις νότιες ακτές της στη Μεσόγειο, γιατί, προφανώς, αν εφάρμοζε την ίδια αρχή, θα έπρεπε να αποδεχθεί την ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Κύπρου, που κλείνουν την τουρκική ΑΟΖ ηρος τη Μεσόγειο.
Επιπλέον, να προσθέσουμε ότι ένα παράκτιο κράτος μπορεί να έχει υφαλοκρηπίδα χωρίς να έχει ΑΟΖ, αλλά το αντίστροφο δεν μπορεί να υπάρξει.
Να υπενθυμίσουμε ότι η ελληνική διπλωματία πρωτοαναφέρθηκε στην ΑΟΖ το περασμένο καλοκαίρι.
Η απάντηση της Άγκυρας δεν άργησε να έρθει, και στις 12 Ιουλίου 2010 εξέδωσε αναγγελία για υποθαλάσσιες έρευνες του «Πίρι Ρέις· στην ανατολική Μεσόγειο.
Γκρίζα περιοχή
Η τακτική αυτή έχει επαναληφθεί και τον Νοέμβρη του 2008, που είχε εκδώσει δύο αναγγελίες για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών στην ίδια περιοχή με την παρουσία ειδικού ναυλωμένου νορβηγικού σκάφους, το οποίο είχε μεταβεί στην περιοχή συνοδευόμενο από μια τουρκική φρεγάτα.
Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι ο θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου και της Μεσογείου, που αντιστοιχεί στην ελληνική ΑΟΖ, έχει μετατραπεί, αναμφισβήτητα, σε μια γκρίζα περιοχή.
Μια παράκτια χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, ενώ έχει τη δυνατότητα, δεν ασκεί το δικαίωμα του ορισμού των ζωνών ΑΟΖ.
Αυτό που προκαλεί αρκετά ερωτηματικά είναι ότι δεν απαιτείται καμία διμερής διαπραγμάτευση με μιαν άλλη χώρα αλλά μονομερείς εσωτερικές ρυθμίσεις.
Αναντίρρητα, η Τουρκία, γνωρίζοντας ότι η θέση της είναι εξαιρετικά αδύναμη στο θέμα της ΑΟΖ, επενδύει στη στρατηγική της έντασης, καλλιεργώντας από το 1970 την ίδιο τακτική με τη διεξαγωγή ερευνών ως μηχανισμό πρόκλησης τεχνητής κρίσης, για να αποτρέψει την Ελλάδα από την άσκηση νομίμων δικαιωμάτων της.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, φαίνεται πως κινείται με συγκρατημένα βήματα, αν και έχει κατηγορηθεί ότι δείχνει εγκλωβισμένη, αφού δεν χρησιμοποιεί το ισχυρό της όπλο, που δεν είναι άλλο από την προσφυγή της διευθέτησης του θέματος στο δικαστήριο της Χάγης.
Βέβαια, είναι σε θετική πορεία οι προσπάθειες του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο έχοντας αντιληφθεί τη σπουδαιότητα της ΑΟΖ, έχει ξεκινήσει συνομιλίες με κράτη που βρίσκονται στα νοτιοδυτικά σύνορα της Ελλάδας, όπως είναι η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Αλβανία και η Λιβύη, προκειμένου να επιτευχθεί η οριοθέτηση της ΑΟΖ με αυτά τα κράτη.
Ενδεικτική της κατάστασης και του κλίματος που αναμένεται να επικρατήσει το επόμενο χρονικό διάστημα αποτελεί η δήλωση του αρχηγού του τούρκικου Ναυτικού, Μετίν Ατάτς, ο οποίος τον Οκτώβριο του 2008 είχε υπογραμμίσει πως -εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα.-Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί ο' έναν δεύτερο Κόλπο.
Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει.
πηγη: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΣΕΛ 48
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου